We schrijven 21-12-2008 en hebben er weer zin in. De voorspellingen zijn zoals gewoonlijk lekker duidelijk maar ik laat Richard, mijn vismaat voor vandaag, kiezen voor het te bevissen water. Richard kiest het Gooimeer en ondanks mijn opmerking van ; Het waait wel hard hoor, houdt hij voet bij stuk en zegt, neem de jerkhengel ook maar mee want we kunnen ook in de haven van Naarden een paar jerks laten zwemmen. Nou prima, doen we ik zie je om 07:15 bij mij thuis. Wel erg vroeg trouwens want na 10 minuten rijden zijn we al op de helling terwijl het nog donker is, als eerste en waarschijnlijk ook als enige want het schuim staat er weer op hoor. Valt even tegen die BF 4.

De eerste stek is natuurlijk het bultje van 12 meter maar vis zien we hier niet dus andere stekken worden aangedaan in de hoop snoekbaars te vinden maar nergens weten we een aanbeet los te peuteren. De wind uit West maakt het ons erg moeilijk dus stomen we na een uurtje verticalen richting Naarden en besluiten om dat eiland eens af te vissen met jerkbaits. Lekker in de luwte gooien we alle kantjes af maar ook hier geen aanbeet, zelfs niet op mijn eigenbouw de "Yellow Back" met stompe neus. Het waait nu echt lekker dus varen we naar de oever bij Naarden om daar de kustlijn af te vissen maar ook hier, ondanks mooie rietkragen, weten we niets te vangen.

Door de ingang van de haven vissend komen we uiteindelijk in de haven zelf terecht en daar waar we eigenlijk heen wilde, mag je weer niet in. < verboden in te varen > staat er op een groot bord. Dan de andere kant maar langs en tegen de wind met de BB motor helemaal naar achteren gevaren. Nu driften en met de Minn Kota op stand 4 tot 6 was het redelijk te doen. Al werpend krijg ik er 1 op en roep ; hangen, en vervolgens schiet deze vis los. Shit die ging in de 80 hoor want ik zag de snoek duidelijk. Das balen. Nog geen 10 minuten later weer een aanbeet en ook deze hangt even voor ze weer losschiet. Nu hoort Richard mij toch wel wat nare dingen zeggen want dit was een dikke. Overduidelijk. Mijn "Yellow back" zijn laklaag is van voor naar achteren opengereten en moet van de lijn voor reparatie.

Mijn rug begon het te begeven van het lange staan dus we moesten maar weer gaan verticalen maar wel in de luwte en niet tussen die andere boten die daar op een kluitje liggen. Op naar het Markermeer. Hier zien we tegen het talud van 6 naar 5 meter behoorlijk veel vis maar niet op de bodem dus na een kwartiertje proberen verder zoeken naar dieper water. Op 11 meter aangekomen zien we weer veel vis op het scherm maar we zitten hier wel weer dik in de wind. Ik kan de boot nog net houden dus proberen maar. Monique belt me nog en wenst ons goede vangst maar helaas de snoekbaars is niet thuis. Maar weer naar Naarden en kijken of die snoeken ons kunstje al zijn vergeten.

Aangekomen in Naarden knoop ik er een Salmo aan want mijn eigenbouw is zwaar beschadigd ondanks 3 lagen Envirotex en moet eerst gedroogd en gerepareerd worden. Door de ingang heen vissend komen we langzaam in de buurt van de plek waar we eerder aanbeten hebben gehad en niet ver daar vandaan wordt mijn Salmo baars bij de kladden gegrepen en begint er iets zwaar te bonken. Na een redelijk korte en niet al te spectaculaire dril maar met een aantal mooie korte runs en natuurlijk pogingen om onder de boot door te zwemmen komt er een massief lichaam boven en Richard roept: wat een monster !! maar ik zeg nog dat het meevalt want schat de lengte op 110. Eenmaal in de boot krijgen we allebei gelijk want de vis heeft een grote kop en een hangbuik vol voer en jong en haalt 113 cm op de meetlat. Na een kwartiertje krijgt Richard ook een na zwemmer achter zijn Swimbait die volgens ons de eerdere in de 80 snoek moet zijn. Ik knoop de boot vast aan een paal maar voor ik het touw vast heb hangt de snoek al. Helaas verspelen we deze snoek voor de tweede keer.

Een rondje jerken door de jachthaven levert geen aanbeten meer op en ondanks dat we onze stinkende best doen blijft het bij die ene vis. Tegen 16:00 is de accu leeg van de Minn Kota dus het is tijd om naar huis te gaan. Met de golven mee en weggedoken in onze pakken tegen het opspattende water varen we half gas, maar toch is het of er af en toe iemand een emmer water in onze nek gooit zo ruig is het nog steeds, richting helling. De auto staat nog steeds moederziel alleen op de helling. Rap traileren en naar huis.

Thuis vraagt Monique; En, wat gevangen?? Ik zeg ja, wind en een snoek van 113.

Groeten Bert en Richard